دیوان حافظ غزل 41 - نسخه کامل

اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل بیز است / به بانگِ چَنگ مخور مِی که مُحتَسِب تیز است صُراحی ای و حریفی گَرَت به چَنگ افتد / به عقل نوش که ایام فتنه انگیز است در آستینِ مُرَقَع پیاله پنهان کن / که همچو چشمِ صُراحی زمانه خونریز است به آبِ دیده بشوییم خِرقه ها از می / که موسمِ وَرَع و روزگارِ پرهیز است مجوی عیش