دیوان حافظ غزل 448 - نسخه کامل

ای که در کوی خرابات مقامی داری / جم وقت خودی ار دست به جامی داری ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز / فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند / گر از آن یار سفرکرده پیامی داری خال سرسبز تو خوش دانه عیشیست ولی / بر کنار چمنش وه که چه دامی داری بوی جان از لب خندان قدح می شنوم / بشنو