دیوان حافظ غزل 289 - نسخه کامل

مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش / لیکَنَش مِهر و وفا نیست خدایا بِدَهَش دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی / بِکُشد زارم و در شرع نباشد گُنَهَش من همان بِه که از او نیک نگه دارم دل / که بد و نیک ندیده ست و ندارد نِگَهَش بویِ شیر از لبِ همچون شِکَرَش می آید / گر چه خون می چکد از شیوهٔ چشمِ سیَهَش چارده