دیوان حافظ غزل 280 - نسخه کامل

چو برشکست صبا زلفِ عنبرافشانش / به هر شکسته که پیوست تازه شد جانش کجاست همنفسی؟ تا به شرح عرضه دَهَم / که دل چه می کشد از روزگارِ هجرانش زمانه از ورقِ گُل مثالِ رویِ تو بست / ولی ز شرمِ تو در غنچه کرد پنهانش تو خفته ای و نشد عشق را کرانه پدید / تبارک الله از این رَه که نیست پایانش جمالِ کعبه مگر عذرِ رهروان خ