دیوان حافظ غزل 208 - نسخه کامل

خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد / گر تو بیداد کنی شرطِ مُروَّت نَبُوَد ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نَپْسَندی / آنچه در مذهبِ اربابِ طریقت نبود خیره آن دیده که آبش نَبَرَد گریهٔ عشق / تیره آن دل که در او شمعِ محبت نبود دولت از مرغِ همایون طلب و سایهٔ او / زان که با زاغ و زَغَن شَهپَرِ دولت نبود گر مدد