دیوان حافظ غزل 401 - نسخه کامل

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من / ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من روی رنگین را به هر کس می نماید همچو گل / ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین / گفت می خواهی مگر تا جوی خون راند ز من او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود / کام بستانم از او یا داد بستاند ز من گر چو فرهاد