دیوان حافظ غزل 342 - نسخه کامل

حجاب چهره جان می شود غبار تنم / خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست / روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم / دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس / که در سراچه ترکیب تخته بند تنم اگر ز خون دلم بوی شوق می آید / عجب مدار که