دیوان حافظ غزل 81 - نسخه کامل

صبحدم مرغِ چمن با گلِ نوخاسته گفت / ناز کم کن که در این باغ، بسی چون تو شکفت گل بخندید که از راست نرنجیم ولی / هیچ عاشق سخنِ سخت به معشوق نگفت گر طمع داری از آن جامِ مُرَصَّع می لعل / ای بسا دُر که به نوکِ مژه ات باید سُفت تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد / هر که خاکِ درِ میخانه به رخساره نَرُفت در گلستانِ ارم د