دیوان حافظ غزل 372 - نسخه کامل

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم / کز بهر جرعه ای همه محتاج این دریم روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق / شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم جایی که تخت و مسند جم می رود به باد / گر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم تا بو که دست در کمر او توان زدن / در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما / با