دیوان حافظ غزل 311 - نسخه کامل

عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته ام / وز خدا دولتِ این غم به دعا خواسته ام عاشق و رِند و نظربازم و می گویم فاش / تا بدانی که به چندین هنر آراسته ام شَرمَم از خرقهٔ آلودهٔ خود می آید / که بر او وصله به صد شُعبده پیراسته ام خوش بسوز از غَمَش ای شمع که اینک من نیز / هم بدین کار کمربسته و برخاسته ام با چُنین حیرتم ا