دیوان حافظ غزل 59 - نسخه کامل

دارم امید عاطفتی از جناب دوست / کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست دانم که بُگذرد ز سرِ جرمِ من که او / گرچه پریوش است ولیکن فرشته خوست چندان گریستیم که هر کس که برگذشت / در اشکِ ما چو دید روان گفت کـ این چه جوست؟ هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان / موی است آن میان و ندانم که آن چه موست دارم عجب ز نقشِ خیالش که