دیوان حافظ غزل 261 - نسخه کامل

درآ که در دلِ خسته توان درآید باز / بیا که در تنِ مُرده رَوان درآید باز بیا که فُرقَتِ تو چشمِ من چُنان در بست / که فتحِ بابِ وصالت مگر گشاید باز غمی که چون سپهِ زنگ، مُلکِ دل بگرفت / ز خیلِ شادیِ رومِ رُخَت زُدایَد باز به پیشِ آینهٔ دل هر آن چه می دارم / بجز خیالِ جمالت نمی نماید باز بدان مَثَل که شب آبستن ا