دیوان حافظ غزل 137 - نسخه کامل

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد / خدا را با که این بازی توان کرد شب تنهاییَم در قصدِ جان بود / خیالش لطف هایِ بی کران کرد چرا چون لاله خونین دل نباشم؟ / که با ما نرگسِ او سر گران کرد که را گویم که با این دردِ جان سوز؟ / طبیبم قصدِ جانِ ناتوان کرد بدان سان سوخت چون شمعم که بر من / صُراحی گریه و بَربَط فغان