دیوان حافظ غزل 405 - نسخه کامل

به جان پیر خرابات و حق صحبت او / که نیست در سر من جز هوای خدمت او بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است / بیار باده که مستظهرم به همت او چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد / که زد به خرمن ما آتش محبت او بر آستانه میخانه گر سری بینی / مزن به پای که معلوم نیست نیت او بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب / نوید داد که عام است ف