دیوان حافظ غزل 98 - نسخه کامل

اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح / صلاحِ ما همه آن است کان تو راست صلاح سَوادِ زلفِ سیاهِ تو جاعِلُ الظُّلُمات / بَیاضِ رویِ چو ماهِ تو، فالِقُ الاِصباح ز چینِ زلفِ کمندت کسی نیافت خلاص / از آن کمانچهٔ ابرو و تیرِ چشم، نَجاح ز دیده ام شده یک چشمه در کنار روان / که آشنا نکند در میان آن، مَلّاح لبِ چو آبِ حی