دیوان حافظ غزل 237 - نسخه کامل

نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید / فغان که بختِ من از خواب در نمی آید صبا به چشمِ من انداخت خاکی از کویش / که آبِ زندگیم در نظر نمی آید قدِ بلندِ تو را تا به بَر نمی گیرم / درختِ کام و مرادم به بَر نمی آید مگر به رویِ دلارایِ یارِ ما ور نی / به هیچ وجه دگر کار بر نمی آید مقیمِ زلفِ تو شد دل که خوش سَوادی دید