شبانگاهان تا حریم فلک از حسین مختاباد

شبانگاهان تا حریم فلک شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم شرر ریزد بی امان به دل ساکنان فلک ناله سازم دل شیدا، حلقه را شکند، تا برآید و راه سفر گیرد مگر یک دم گرم و شعله فشان، تا به بام جهان بال و پر گیرد خوشا ای دل بال و پر زدنت، شعله ور شدنت در شبانگاهی به بزم غم، دیدگان تری، جان پرشرر