گفتم به اذانم که «علیاً ولی الله» تا کور شود هر که امیرش تو نباشی

تابوت دل شکسته ای رو می برن رو شونه های خسته ای بر سر و سینه می زنن با چشمای به موج خون نشسته ای نگاهاشون پریشون خاطر و سـرده دلاشون مصحف اشک و غم و درده می پیچه تو آسمونا ، ناله ماتم و عزا که شبونه ، داره میره ، مرد غریب کوچه ها « هر دلی محزون ، خسته پریشون همه عالـم سیاپوش داغ آقامـون » علی غریبه(۳)