نازم به دهانم که به شادی و به غصّه یک عمر «علی (ع)» گفت و مرا مست نگه داشت

شب بود و اشک بود و علی بود و چاه بود فریاد بی صدا، غم دل بود و آه بود دیگر پس از شهادت زهرا به چشم او صبح سفید هم چو دل شب سیاه بود دانی چرا جبین علی را شکافتند؟ زیرا به چشم کوفه عدالت گناه بود خونش نصیب دامن محراب کوفه شد آن رهبری که کعبه بر او زادگاه بود یک عمر از رعیت خود هم ستم کشید اشک شبش به غر