مکتب تاریخ اجتماعی و فرهنگی

تاریخ اجتماعی و فرهنگی یکی از مهم‌ترین و تحول‌آفرین‌ترین رویکردهای تاریخ‌نگاری در قرن بیستم به‌ویژه پس از دهه‌ی ۱۹۶۰ میلادی است. این مکتب واکنشی به تاریخ‌نگاری سنتی (سیاسی، دیپلماتیک و نخبه‌گرا) بود و بر آن شد تا تاریخ را به زندگی روزمره، تجربه‌های زیسته، مناسبات قدرت، خُردروایت‌ها و کنش‌های فرهنگی مردمان عادی گسترش دهد.

در این سنت، تاریخ نه‌تنها روایت جنگ‌ها و قراردادها، بلکه شامل شیوه‌ی غذا خوردن، نحوه‌ی عزاداری، پوشش، عشق، کار، ترس‌ها، باورهای عامه و ساختارهای ذهنی زندگی روزمره می‌شود.