یکی از خاطره انگیزترین آهنگهای امین رستمی بنام نبار بارون همراه بادل نوشته هایی همیشگی ازحرف دل...

می‌دانم
که نباید دلتنگش شوم
می‌دانم
که نباید عکس‌هایش را مدام به تماشا بنشینم
می‌دانم
که مرور خاطراتش
حکم دوباره
راه رفتن روی تیغ را دارد
می‌دانم
که نباید ترانه‌هایی را که دوست داشت
به گوش جان بسپارم
می‌دانم
که نباید تصویرِ چهره‌اش را در کنج تاریک اتاقم
زنده کنم
خوب می‌دانم
که دیگر دست‌هایم در حصار دست‌هایش گم نمی‌شوند
وخوب‌ترمی‌دانم
که آن گرمای آشنا
دیگر سهم من نیست
می‌دانم
که حالا سهم او
آغوش دیگری است
همه را می‌دانم
اما
خداوندا توبگو
با این دل خانه‌خرابم چه کنم
که بی‌اجازه
بهانه‌اش را می‌گیرد
و در میانه‌ی این همه ندانستن
فقط او را می‌خواهد
میدانم
که نباید
واین این نبایدها
دیواری است که با دست‌های خودم
دور این زندان بی‌تکرار چیده‌ام
خودش کاش به من میگفت
مگر می‌شود
به اقیانوس گفت طوفان نکن
مگر می‌شود
به ضربان قلب دستور داد
که در ایستگاه نبودنش
توقف کند
حقیقت این است
که من در این بازی نابرابر
باخته‌ام
نه به او
بلکه به خاطراتی که مثل خوره
ریشه‌ی بودنم را می‌جوند
مسئله دیگر
دلتنگی من نیست
مسئله
فروپاشیِ هویت من است
من در آینه‌ها
غریبه‌ای را می‌بینم
که
هر روز تنهاتر می‌شود
هر نبایدی
که به خودم تحمیل می‌کنم
شکافی است
بر این دیوارهای فرسوده
این دل خانه‌خراب
فقط بهانه نمی‌گیرد
او دارد
از میان آوار همین
نبایدها
به دنبال
نسخه‌ی قدیمی من می‌گردد
به دنبال آن
منی که هنوز تصورمیکرد
او را داشت
آن منی که
هنوز به فرداهای مشترک باور داشت
اما چه سود
که تمامش رویابود
...

#‌موسیقی
#‌امین_رستمی
#‌آهنگ_قدیمی
#‌موزیک
#‌باران