دیوان حافظ غزل 346 - نسخه کامل

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم / محتسب داند که من این کارها کمتر کنم من که عیب توبه کاران کرده باشم بارها / توبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنم عشق دردانه ست و من غواص و دریا میکده / سر فروبردم در آن جا تا کجا سر برکنم لاله ساغرگیر و نرگس مست و بر ما نام فسق / داوری دارم بسی یا رب که را داور کنم بازکش