دیوان حافظ غزل 201 - نسخه کامل

شرابِ بی غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند / که زیرکانِ جهان از کمندشان نَرَهَند من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه / هزار شُکر که یارانِ شهر بی گنهند جفا نه پیشهٔ درویشیَست و راهرُوی / بیار باده که این سالکان نَه مردِ رهند مَبین حقیر، گدایانِ عشق را کاین قوم / شَهانِ بی کمر و خسروانِ بی کُلَهند به هوش باش که