دیوان حافظ غزل 160 - نسخه کامل

خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد / نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم / که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد روا مدار خدایا که در حریمِ وصال / رقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگز / در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل