زن بی دل شعری زیبا از محمد خوش بین

این من که خدا دادت با تو گناه افتاد در جاده تاریکی این عشق تباه افتاد من سوختم و دیدی با لحن نفس گیری لب باز نکردم من از زهر پس از شیری با گریه نبخشیدم با خنده نجاتم ده از کینه نمی میرم با صبر وفاتم ده من دست کشیدم از آن مرد نجیب انگار از آنکه خیانت را با عشق گرفت انگار من خسته شدم از من از آه پر از تردید