دیوان حافظ غزل 102 - نسخه کامل

دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد / من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد کارم بدان رسید که همرازِ خود کنم / هر شام برق لامِع و هر بامداد باد در چینِ طرهٔ تو دل بی حِفاظِ من / هرگز نگفت مسکنِ مألوف یاد باد امروز قدرِ پندِ عزیزان شناختم / یا رب روانِ ناصحِ ما از تو شاد باد خون شد دلم به یادِ تو هر گَه که در چمن /