دیوان حافظ غزل 166 - نسخه کامل

روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد / زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد آن همه ناز و تَنَعُّم که خزان می فرمود / عاقبت در قدمِ بادِ بهار آخر شد شُکرِ ایزد که به اقبالِ کُلَه گوشهٔ گُل / نخوتِ بادِ دی و شوکتِ خار آخر شد صبحِ امّید که بُد معتکفِ پردهٔ غیب / گو برون آی که کارِ شبِ تار آخر شد آن پریشانیِ شب ها