دیوان حافظ غزل 159 - نسخه کامل

نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی غَش باشد / ای بسا خرقه که مُستوجبِ آتش باشد صوفیِ ما که ز وِردِ سحری مست شدی / شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد خوش بُوَد گر محکِ تجربه آید به میان / تا سیه روی شود هر که در او غَش باشد خَطِّ ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب / ای بسا رُخ که به خونآبه مُنَقَّش باشد ناز پروردِ تَنَعُّم