دیوان حافظ غزل 4 - نسخه کامل

صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را / که سَر به کوه و بیابان، تو داده ای ما را شِکرفُروش که عُمرَش دراز باد چرا / تَفَقُّدی نَکُنَد طوطیِ شِکرخا را؟ غرورِ حُسنت اجازَت مَگَر نداد اِی گُل / که پُرسِشی نَکُنی عَندَلیبِ شِیدا را؟ به خُلق و لُطف تَوان کرد صیدِ اهلِ نَظَر / به بند و دام نَگیرَند مرغِ دانا را نَدانَم