دیوان حافظ غزل 174 - نسخه کامل

مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد / هدهد خوش خبر از طَرْفِ سبا بازآمد برکش ای مرغِ سحر نغمهٔ داوودی باز / که سلیمانِ گل از بادِ هوا بازآمد عارفی کو که کُنَد فَهْم زبانِ سوسن / تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد مردمی کرد و کرم لطفِ خداداد به من / کان بتِ ماه رخ از راهِ وفا بازآمد لاله بویِ مِی نوشین بشنید از دم