دیوان حافظ غزل 134 - نسخه کامل

بلبلی خونِ دلی خورد و گلی حاصل کرد / بادِ غیرت به صدش خار پریشان دل کرد طوطیی را به خیالِ شکری دل خوش بود / ناگَهَش سیلِ فنا نقشِ اَمَل، باطل کرد قُرَّةُ الْعینِ من آن میوهٔ دل یادش باد / که چه آسان بشد و کارِ مرا مشکل کرد ساروان بارِ من افتاد، خدا را مددی / که امیدِ کَرَمَم همرهِ این مَحمِل کرد رویِ خاکیّ و