دیوان حافظ غزل 129 - نسخه کامل

اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد / نهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَد اگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگر / چگونه کَشتی از این وَرطِهٔ بلا ببرد فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک / که کس نبود که دستی از این دَغا ببرد گذار بر ظلمات است، خِضْرِ راهی کو؟ / مباد کآتش محرومی آبِ ما ببرد دل ضعیفم از آن می کَشَد به