دیوان حافظ غزل 279 - نسخه کامل

خوشا شیراز و وضعِ بی مثالش / خداوندا نگه دار از زَوالش ز رکن آباد ما صد لوحش الله / که عمرِ خضر می بخشد زلالش میانِ جعفرآباد و مُصَلّا / عبیرآمیز می آید شِمالش به شیراز آی و فیضِ روحِ قدسی / بجوی از مردمِ صاحب کمالش که نامِ قند مصری برد آنجا؟ / که شیرینان ندادند اِنفِعالش صبا زان لولیِ شنگولِ سرمست / چه داری