پریا - شعری اعتراضی از احمد شاملو

یکی بود یکی نبود زیرِ گنبد کبود لُخت و عور تنگِ غروب سه تا پری نشسّه بود زار و زار گریه می کردن پریا مثِ ابرایِ باهار گریه می کردن پریا. گیسِشون قدِ کمون رنگِ شبق از کمون بُلَن تَرَک از شبق مشکی تَرَک. روبروشون تو افق شهرِ غلامایِ اسیر پُشتِشون سرد و سیا قلعه یِ افسانه یِ پیر. از افق جیرینگ جیرینگ صدایِ زنجیر