فالگیر - شعری از نادر نادرپور

كندوی آفتاب به پهلو فتاده بود زنبورهای نور ز گردش گريخته در پشت سبزه های لگدكوب آسمان گلبرگ های سرخ شفق، تازه ريخته كف بين پير باد در آمد ز راه دور پيچيده شال زرد خزان را به گردنش آن روز، ميهمان درختان كوچه بود تا بشنوند راز خود از گلستان روشنش در هر قدم كه رفت، درختي سلام گفت هر شاخه، دست خويش به سويش د