غریب بغدادی - قصه ای از مثنوی مولانا - بخش اول

بود یک میراثی مال و عقار جمله را خورد و بماند او عور و زار مال میراثی ندارد خود وفا چون بناکام از گذشته شد جدا او نداند قدر هم کآسان بیافت کو بکدّ و رنج و کسبش کم شتافت قدر جان زان می ندانی ای فلان که بدادت حق به بخشش رایگان گفت یا رب برگ دادی رفت برگ یا بده برگی و یا بفرست مرگ مرد میراثی چو خورد و شد فقیر آم