دیوان حافظ غزل 55 - نسخه کامل

خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است / ز کارستانِ او یک شمه این است جمالت مُعجِزِ حُسن است لیکن / حدیثِ غمزه ات سحرِ مبین است ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان برد؟ / که دایم با کمان اندر کمین است بر آن چشمِ سیه صد آفرین باد / که در عاشق کُشی سِحرآفرین است عجب عِلمیست عِلم هیئت عشق / که چرخِ هشتمش، هفتم زمین است تو پندار