دیوان حافظ غزل 15 - نسخه کامل

ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟ وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟ خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز / کآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟ درویش نمی پرسی و ترسم که نباشد / اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت راه دل عشّاق زد آن چشم خماری / پیداست از این شیوه که مست است شرابت تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت / تا با