دیوان حافظ غزل 136 - نسخه کامل

دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد / تکیه بر عهدِ تو و بادِ صبا نتوان کرد آن چه سعی است، من اندر طلبت بنمایم / این قَدَر هست که تغییرِ قضا نتوان کرد دامنِ دوست به صد خونِ دل افتاد به دست / به فُسوسی که کُنَد خصم، رها نتوان کرد عارضش را به مَثَل ماهِ فلک نتوان گفت / نسبتِ دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد سرو ب