دیوان حافظ غزل 143 - نسخه کامل

سال ها دل طلبِ جامِ جم از ما می کرد / وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می کرد گوهری کز صدفِ کون و مکان بیرون است / طلب از گمشدگانِ لبِ دریا می کرد مشکلِ خویش بَرِ پیرِ مُغان بُردم دوش / کاو به تأییدِ نظر حلّ ِ معمّا می کرد دیدمش خُرَّم و خندان قدحِ باده به دست / واندر آن آینه صد گونه تماشا می کرد گفتم این جامِ ج