دیوان حافظ غزل 256 - نسخه کامل

نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر / هر آنچه ناصِحِ مُشْفِق بگویَدَت بپذیر ز وصلِ رویِ جوانان تَمَتُّعی بردار / که در کمینگهِ عمر است مَکرِ عالَمِ پیر نَعیمِ هر دو جهان پیشِ عاشقان بجوی / که این متاعِ قلیل است و آن عَطایِ کثیر معاشری خوش و رودی بساز می خواهم / که دردِ خویش بگویم به نالهٔ بَم و زیر بر آن سَرَم