دیوان حافظ غزل 128 - نسخه کامل

نیست در شهر نگاری که دلِ ما بِبَرَد / بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد کو حریفی کَشِ سرمست که پیشِ کرمش / عاشقِ سوخته دل نامِ تمنا ببرد باغبانا ز خزان بی خبرت می بینم / آه از آن روز که بادَت گلِ رعنا ببرد رهزنِ دهر نخفته ست مشو ایمن از او / اگر امروز نبرده ست که فردا ببرد در خیال این همه لُعبَت به هوس می ب