دیوان حافظ غزل 321 - نسخه کامل

هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم / هر گَه که یادِ رویِ تو کردم جوان شدم شکرِ خدا که هر چه طلب کردم از خدا / بر مُنتهایِ همَّتِ خود کامران شدم ای گُلبُن جوان بَرِ دولت بخور که من / در سایهٔ تو بلبلِ باغِ جهان شدم اول ز تحت و فوقِ وجودم خبر نبود / در مکتبِ غمِ تو چُنین نکته دان شدم قسمت حوالتم به خرابات می کند