دیوان حافظ غزل 179 - نسخه کامل

رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند / چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند من ار چه در نظرِ یار خاک سار شدم / رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند چو پرده دار به شمشیر می زند همه را / کسی مُقیمِ حریمِ حَرَم نخواهد ماند چه جایِ شُکر و شکایت ز نقشِ نیک و بد است؟ / چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند سرودِ مجلسِ جمشید گفت