دیوان حافظ غزل 340 - نسخه کامل

من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم / مُهر بر لب زده، خون می خورم و خاموشم قصدِ جان است طمع در لبِ جانان کردن / تو مرا بین که در این کار به جان می کوشم من کِی آزاد شَوَم از غمِ دل؟ چون هر دَم / هندویِ زلفِ بُتی حلقه کُنَد در گوشم حاشَ لِلَّه که نیَم معتقدِ طاعتِ خویش / این قَدَر هست که گَه گَه قدحی می نوشم