دیوان حافظ غزل 49 - نسخه کامل

روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است / مایهٔ مُحتشمی، خدمتِ درویشان است گَنج عُزلت که طِلِسماتِ عجایب دارد / فتحِ آن در نظرِ رحمتِ درویشان است قصرِ فردوس که رضوانش به دَربانی رفت / مَنظَری از چمنِ نُزهَتِ درویشان است آن چه زر می شود از پرتو آن قلبِ سیاه / کیمیاییست که در صحبتِ درویشان است آن که پیشش بِنَهَد تاج