دیوان حافظ غزل 316 - نسخه کامل

زلف بر باد مَدِه تا ندهی بر بادم / ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بنیادم مِی مَخور با همه کس تا نخورم خونِ جگر / سر مَکَش تا نَکَشَد سر به فلک فریادم زلف را حلقه مَکُن تا نَکُنی در بندم / طُرِّه را تاب مده تا ندهی بر بادم یارِ بیگانه مشو تا نَبَری از خویشم / غمِ اغیار مخور تا نَکُنی ناشادم رخ برافروز که فارغ کُنی