دیوان حافظ غزل 73 - نسخه کامل

روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست / مِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست ناظرِ روی تو صاحب نظرانند آری / سِرِّ گیسوی تو در هیچ سَری نیست که نیست اشکِ غَمّازِ من ار سرخ برآمد چه عجب؟ / خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست تا به دامن ننشیند ز نسیمش گَردی / سیل خیز از نظرم ره گذری نیست که نیست تا دم از شامِ