دیوان حافظ غزل 299 - نسخه کامل

اگر شراب خوری جُرعه ای فِشان بر خاک / از آن گناه که نَفعی رسد به غیر چه باک؟ برو به هر چه تو داری بخور، دریغ مخور / که بی دریغ زَنَد روزگار تیغِ هَلاک به خاکِ پایِ تو ای سروِ نازپرورِ من / که روزِ واقعه پا وا مَگیرم از سرِ خاک چه دوزخی، چه بهشتی، چه آدمی، چه پَری / به مذهبِ همه کفرِ طریقت است اِمساک مهندسِ فَ