دیوان حافظ غزل 48 - نسخه کامل

صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست / گوهرِ هر کس از این لعل، توانی دانست قدر مجموعهٔ گل، مرغِ سَحَر داند و بس / که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست عرضه کردم دو جهان بر دلِ کاراُفتاده / به جز از عشقِ تو باقی همه فانی دانست آن شد اکنون که ز اَبنایِ عَوام اندیشم / مُحتَسِب نیز در این عیشِ نهانی دانست دل بر، آسای